Vincent

Hallo. Mijn naam is Vincent en ik wil graag mijn getuigenis met u delen. Ik ben niet gelovig opgevoed van huis uit en had dus geen idee wat God of Jezus of een Christelijk leven inhield. Mijn leven ging zijn gangetje maar ik was niet gelukkig en ik kon het geluk ook niet vinden de dingen die de wereld mij te bieden had zoals werk, relaties en uitgaan. Langzaam werd ik depressief tot ik een relatie kreeg met een vrouw die anders was dan alle voorgaande relaties die ik gehad had.

Ik vond dit maar eigenaardig en snapte hier eigenlijk niet veel van, immers vandaag de dag wordt je raar aangekeken en niet normaal gevonden als je niet samenwoont voor het huwelijk. Uiteindelijk kreeg ik echter toch mijn zin en zijn we samen gaan wonen maar in die periode ging zij meer en meer God zoeken omdat zij de antwoorden die zij zocht niet binnen de kerk waar zij toen zat vinden kon. Mijn geestelijk leven stond als het ware stil, immers ik geloofde toch niet in God of Jezus en alles wat zij tegen mij zei hierover kon ik niet geloven of accepteren. Dit leidde ertoe dat onze relatie steeds slechter werd en hoewel ik niet geloofde in God voelde ik wel dat er een bepaalde kracht aan het werk was die ons uit elkaar aan het trekken was en tijdens een ruzie zoals stellen die wel hebben heb ik dat ook een keer tegen haar gezegd. "Die God van jou trekt ons uit elkaar..." De rest van de quote zal ik u besparen maar ik wist toen niet dat ik gelijk had.

Om een lang verhaal kort te maken niet al te lang daarna ging onze relatie uit, met ons beide ging het steeds minder. Zij zocht antwoorden in het geloof die ze niet vinden kon en ik werd weer depressief. Met veel pijn en moeite kon ik mijn werk nog net doen maar daar had je het dan ook wel mee gezegd. Zodra ik thuis kwam gingen de gordijnen dicht en de lichten uit ik kon dan geen mensen meer zien of spreken.

Toch hebben wij daarna altijd contact gehouden, met haar ging het ook geestelijk niet goed totdat zij bij Evangeliegemeente De Deur in Leeuwarden kwam. Wat ze haar daar vertelden wist ik niet maar ik kon wel een duidelijke verandering in haar merken. Toch, mannen zijn koppig en ik was nog steeds niet gelovig en zelfs al kon ik duidelijk een verandering zien in haar, was dit toch niks voor mij nietwaar. Dus ik ging door met mijn eigen leven te leiden en steeds depressiever te worden. Maar na verloop van tijd begonnen er steeds meer rare dingen te gebeuren, ik kon bijvoorbeeld mijn hoofd niet in de stad laten zien zonder dat ik door iemand werd aangesproken over het geloof. Ik trapte er elke keer weer in, ik dacht dat is weer iemand die de weg moet weten ergens naartoe. "Mag ik u iets vragen?". "Ja hoor" was het vaste antwoord. "Denkt u wel eens na over het geloof?" of iets in die trend was dan de volgende vraag terwijl ik in mijn hoofd al bezig was hun de richting te geven naar de dichtstbijzijnde kroeg of bioscoop.

Mijn geest wilde nog steeds niet accepteren dat die mensen niet degenen waren die de weg moesten weten maar ikzelf en dat die weg begint met het belijden van jouw zonden en Jezus te accepteren in je hart. Toen ik dit vertelde aan mijn ex-vriendin dat ik zo vaak werd aangesproken geloofde zij mij niet terwijl zij notabene de gelovige van ons tweeën was. "Het bestaat niet dat je zo vaak wordt aangespoken" zei ze "dat kan misschien een keer of twee drie gebeuren maar niet zo vaak". "Twee of drie keer is voor mij een slechte week" zei ik, "maar ik zal het wel bewijzen want die mensen hebben altijd folders bij zich dus ik ga die folders wel verzamelen." U begrijpt, nu had ik een missie en binnen een paar maand had ik een flinke stapel folders verzameld, veel mensen gesproken die mij vertelden over het geloof en over Jezus maar nog steeds wilde ik dit niet accepteren. Totdat uiteindelijk na 3 jaar na de zoveelste uitnodiging van mijn ex-vriendin om mee te gaan ik uiteindelijk toegaf. Om heel eerlijk te zijn was dat eigenlijk meer om even van het gezeur af te wezen maar goed, ik mee.

Wat ik daar ervaarde had ik nog niet eerder gehoord of gezien en ik was hierdoor wel aangeraakt maar niet genoeg om een keuze voor God te maken op dat moment. U begrijpt, ik blijf wel een man koppig tot de laatste adem, het verhaal wat ik hier op papier neerzet op nog geen twee A4tjes nam ondertussen al zo'n 8 jaar in beslag dus waarom zo'n haast nietwaar... Maar de ervaring was wel genoeg voor mij om dit toch meer te gaan onderzoeken en mijn gezicht vaker in de kerk te laten zien. Totdat uiteindelijk na een maand of 6 ik kon accepteren dat Jezus zijn leven voor ons gegeven heeft en ik mijn zonde moest belijden en Jezus in mijn hart moest vragen.

Sinds die dag is mijn leven drastisch verandert, mijn depressiviteit verdween als sneeuw voor de zon en andere problemen waar ik mee worstelde verdwenen ook stuk voor stuk naarmate mijn geloof ook steeds sterker werd.

Dus ik wil u iets vragen als u dit leest. Het feit dat u dit leest is geen toeval. Dat iemand u aanspreekt op straat is ook geen toeval. Toeval bestaat niet, God kent uw noden en weet waardoor u heen gaat. Hij staat voor de deur en klopt, wilt u Hem binnenlaten? Wilt u Hem de gelegenheid geven om tot uw hart te kunnen spreken en niet zoals mij de deur 8 jaar lang dicht te houden. Het is de beste keuze die u ooit kunt maken het zal uw leven veranderen.

P.S. Voordat ik dit verhaal besluit, misschien bent u wel geïnteresseerd in wat er met die arme vrouw gebeurd is die het zo lang met zo'n koppige man heeft moeten stellen. Nu ik kan u vertellen dat zij volgend jaar door het leven zal gaan als Mrs Childs nadat we elkaar dan 12 jaar kennen. Dus u ziet, God kan op een machtige manier uw leven herstellen en nieuwe dingen brengen. Voor God is het nooit te laat maar voor ons mensen kan het wel te laat wezen als wij die keuze niet op tijd maken dus stel die keuze niet langer uit en maak hem vandaag nog.

Met vriendelijke groet, Vincent.



Deze getuigenis komt van www.dedeurleeuwarden.nl

 

 

Den Bosch: Johan, R. Trippe, Suzanne en Roland
Ede: Roelof, Renske
Emmen: Irene
Hoogeveen: A. de Wit, M. de Wit

 

Zoek de HEER nu Hij zich laat vinden,
roep Hem terwijl Hij nabij is.

Laat de goddeloze zijn slechte weg verlaten,
laat de onrechtvaardige zijn snode plannen herzien.
Laat hij terugkeren naar de HEER,
die zich over hem zal ontfermen;
laat hij terugkeren naar onze God,
die hem ruimhartig zal vergeven.

Mijn plannen zijn niet jullie plannen,
en jullie wegen zijn niet Mijn wegen - spreekt de HEER.

Want zo hoog als de hemel is boven de aarde,
zo ver gaan Mijn wegen jullie wegen te boven,
en Mijn plannen jullie plannen.


Jesaja 55:6-9

 
 
 

sitemap